{Love story}

Τις νύχτες πάντα ξαγρυπνούσες
σαν κόντευε η γαζία να μπουμπουκιάσει
κι ας είχαν σαπίσει τα παράθυρα, οι τοίχοι,
η στέγη που έτριζε, η πίστη σου...
Το ίδιο φεγγάρι που μάτωνε κάποτε
στ’ αγκάθια της τριανταφυλλιάς
τώρα άναβε μέσα σου κόκκινο φως
καθώς ακουμπούσες τα όνειρα σου
στις ελπίδες εκείνων που θα ερχόταν
δίνοντας τους μια ύστατη ευκαιρία...
Τι άλλο σου είχε μείνει να περιμένεις;
Ολα όσα σου είχαν πάρει οι άνθρωποι
ίσως κάποια αυγή, μετανοιωμένοι,
να τ’ άφηναν αληθινή ζωή ν’ ανθίσουν!"


Σπύρος Ποταμίτης